Koning Nebukadnesar het ’n droom gehad wat hom baie ontstel het. Hy het al die wyse manne van Babel laat kom om die droom uit te lê, maar hulle kon dit nie doen nie. Toe het Daniël, wat ook Beltsasar genoem is, voor die koning gekom.
Die koning het vir hom vertel van die droom. Hy het ’n groot boom gesien in die middel van die aarde. Die boom het baie groot en sterk geword. Sy top het tot by die hemel gereik en dit kon van die einde van die aarde af gesien word. Sy blare was mooi en sy vrugte volop. Die diere van die veld het skaduwee onder hom gevind en die voëls van die hemel het in sy takke gewoon. Al die mense het daarvan geëet.
Toe het ’n heilige wagter uit die hemel afgekom en hard geroep:
“Kap die boom af en sny sy takke af. Skud sy blare af en strooi sy vrugte. Maar los die stomp met sy wortels in die grond, vasgebind met yster en koper. Laat sy verstand wees soos die van die diere van die veld totdat sewe tye oor hom verbygaan.”
Daniël het vir ’n oomblik stilgestaan, want die droom het hom ontstel. Toe het hy vir die koning gesê dat die boom die koning self voorstel. Hy het groot en sterk geword en sy heerskappy het ver gestrek.
Maar omdat die koning hoogmoedig geword het, sou hy van die mense af weggedryf word. Hy sou by die diere van die veld bly, gras eet soos ’n bees en nat word van die dou van die hemel. Dit sou met hom gebeur totdat hy erken dat die Allerhoogste mag het oor die koningskap van mense en dit gee aan wie Hy wil.
Daniël het die koning aangeraai om sy sondes te laat staan en reg te doen, sodat daar dalk uitstel van die straf kan wees.
Twaalf maande later het die koning op die dak van die koninklike paleis in Babel geloop en gesê:
“Is dit nie die groot Babel wat ek gebou het deur my groot mag en tot eer van my majesteit nie?”
Terwyl die woorde nog in sy mond was, het ’n stem uit die hemel gekom wat gesê het dat die koningskap van hom weggeneem is. Hy is van die mense af weggedryf en het gras geëet soos ’n bees. Sy hare het lank geword soos arendsvere en sy naels soos voëlkloue.
Aan die einde van die tyd het Nebukadnesar sy oë na die hemel opgeslaan en sy verstand het na hom teruggekeer. Hy het die Allerhoogste geprys en erken dat Sy heerskappy vir ewig is. Toe is sy koningskap weer aan hom teruggegee.
Terugkeer 